در سال 1943 افزایش شدت جنگ توسط نیروی هوایی آمریکا نشان گر آن بود که
نیروی هوایی آلمان در مقابله با این حملات با مشکل روبرو است . اگر چه تا
پایان سال 1943 آلمان موفق شده بود از طریق حملات هوایی خسارت جدی به دشمن
وارد کند اما هزینه از دست دادن هواپیماهای جنگنده زمینه ساز تلاش گسترده
ای برای تجهیز جنگنده های آلمانی به جنگ افزار های قوی تری شد . نتیجه این
تلاش ها به اجرای طرح هایی همچون توپهای خودکار راکت هوا به هوا و موشک های
زمین به هوا و از آن جمله موشک هوا به هوای کوتاه برد ایکس 4 منجر گردید .
سیستم موشکی RUR-5 یک موشک ضد
زیردریایی بالیستیک قابل شلیک از کشتی های و سطح آب برای پرتاب اژدر های
Mk 46 Mod 5 به محدوده هدف که زیردریایی مورد نظر در آن منطقه میباشد است
و برای این کار از دو مرحله یعنی یک بوستر پرتابگر عمودی و رساننده بصورت
هدایت شوند تا منطقه خطر و بعد جداشدن ازدر از آن به سمت زیردریایی متخاصم
است .
راکت ASROC با دو روش لود میشود
که یا از کلاهک W-44 هسته ای استفاده میکند یا از آزدر های سبک MK-44 و
MK46 که سیستم هدفیابی آکوستیک دارند .
موشک ASROC کوچک و ساده طراحی شده تا بتوان 8 عدد جعبه لانچر آن را در
اکثر کشتی های مهاجم destroyers یا cruisers محافظ قرار داد این راکت 50
فیت ارتفاع دارد 13 اینچ قطر و وزنی در حد تن ...
همچنین اژدر حمل شونده توسط آن نیز 8 فیت ارتفاع و چیزی در حدود 600
پاوند وزن دارد و زمانی که از موشک جدا شده وارد آب میشود با استفاده از
سونار های فعال یا غیر فعال به هدفیابی می پردازد...
هواپيماي شكاري supermarine spitefire يك
نوع انگليسي است كه براي اولين بار توسط Royal Aire force و
ديگر متفقين ، درجنگ جهاني دوم ، مورد استفاده قرارگرفت.
مي توان گفت اين نوع
هواپيمايي شكاري تا اوايل دهه 1950 ، مورد استفاده قرار مي گرفت. اولين نوعSpitefire توسط R.J Michele رئيس طراحان Supermarine طراحي شد ، لازم به ذكر است كه اولين
نوعSpitefire يك
هواپيمايي رهگير بود. اين رهگير از 1928 درهمان محل Vickers Armstrcag باقي
ماند) . وي برطراحي هايش تا لحظه مرگ در1937 ادامه داد، ذكر اين نكته جالب است كه
وي درطراحي هايش از Joseph smith كمك مي
گرفته است. بالهاي بيضي شكل Spitefire لاغر
بودند و به هواپيمااجازه مي دادند كه بيشتر اوج بگيرد. ( مي توانست بيشتر از نوع Hawkey Hurricane اوج
بگيرد) . شتاب بزرگ ترين ملاك يا خصوصيت ، براي انواع شكاري هاي موشك انداز مي
باشد. بالهاي سياه Spitefire ،
سبب شد تا درجنگ بريتانيا ، نقش مهم را به خوداختصاص دهد.
هواپیمای سوخو Su-27 فلانکر همیشه یکی از بحث برانگیز ترین و مورد توجه
ترین هواپیماهای جنگنده بوده است. وقتی به بررسی هواپیماهای ساخت شوروی
سابق می پردازیم، اغلب به کلمه «فلانکر» در کنار کلماتی چون «بهترین» و
«برترین» بر می خوریم. این تصور که بهترین هواپیمای ساخته شده در شوروی
هواپیمای سوخو Su-27 فلانکر بوده است به خوبی در اذهان عموم جای گرفته
است. در همین حال بسیاری دیگر بر این عقیده اند که جنگنده ای که برای
مقابله با با F-15 یا F-16 ساخته شده بود نه سوخو Su-27 و نه MiG-31، بلکه
میگ MiG-29 بوده است. خواه یا ناخواه در مقالاتی که در مورد این دو
هواپیما یعنی فلانکر و فولکروم نوشته می شود، مقایسه ای ذهنی بین این دو
توسط خواننده صورت می گیرد. هدف این مطلب بررسی توانایی ها، نقاط قوت و
نقاط ضعف دو هواپیمای مذکور است
محققان کشورمان موفق به ساخت فضاپیمای کامپوزیتی رادارگریز شدند. مهندس کاوه آذری، طراح اصلی پروژه در توضیح این دستاورد مهم و دستیابی کشورمان به دانش فنی ساخت فضاپیماهای کامپوزیتی رادارگریز در گفت وگو با خراسان اظهار داشت: این فضاپیما قابلیت انجام کلیه امور تحقیقاتی در فضا و حتی انجام فعالیت هایی مشابه فعالیت های ماهواره ای را دارد.
حتما بخونيد
ضمن این که قادر به خنثی کردن سیستم های جاسوسی است و می تواند فضای موجود را برای هرگونه فعالیت دشمن ناامن کند.این سازه کامپوزیتی هم چنین امکان ایجاد یک پدافند هوایی و ضربه زدن به اهدافی را که از پایین جو ممکن نیست، فراهم می کند.این کارشناس ارشد مهندسی مواد افزود: این فضاپیمای کامپوزیتی حاصل یک سال و نیم تلاش و مطالعه شبانه روزی یک تیم تحقیقاتی ۱۵ نفره است. وی با اشاره به اهمیت فعالیت های علمی و استراتژیک در عرصه هوافضا تصریح کرد: فعالیت انواع ماهواره های مخابراتی، جاسوسی، کاوشگر و انواع سیستم های پدافندی، لزوم برنامه ریزی تحقیقاتی را در این عرصه بیش از پیش آشکار می کند و در این میان ساخت یک سازه فضایی با قابلیت پرواز به بیرون از جو و انجام ماموریت های مختلف و سپس برگشت به زمین موفقیتی عظیم در حوزه هوافضا برای کشورمان محسوب می شود. این متخصص سازمان صنایع هوا و فضا در توضیح چگونگی پرواز این سازه گفت: سازه کامپوزیتی رادارگریز با قابلیت پرواز فضایی توسط سازه پرنده دیگری تا ارتفاع ۴۰ هزار پایی حمل می شود. در این ارتفاع سازه کامپوزیتی رها می شود و به مدت ۱۰ ثانیه برای رسیدن به شرایط مطلوب برای روشن شدن موتور خود، بدون هیچ حرکتی باقی می ماند. با روشن شدن موتور، این سازه که سوخت آن ترکیبی از پلی یورتان و گاز N2O است، تا ارتفاع ۱۵۰ هزار پایی رسانده می شود. در این ارتفاع سوخت موتورراکت تمام می شود ولی سازه با توجه به اینرسی حرکتی زیادی که دارد هم چنان به مسیر خود ادامه می دهد. در این حالت فضاپیما قادر است ۱۵ دقیقه در فضای بالای جو باقی بماند. هنگامی که سازه به نقطه اوج خود رسید، برای بازگشت به زمین آماده می شود. این حرکت به صورت سهمی گونه انجام می شود و سازه به صورت دورانی به سمت پایین فرود می آید.مسئول اجرایی پروژه طراحی سازه کامپوزیتی رادارگریز با قابلیت پرواز فضایی با بیان این که مدیریت پروژه به عهده دکتر حمید امیدوار، عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر است، اضافه کرد: یکی از ویژگی های بارز این سازه فضایی، به کارگیری مواد و ترکیبات بسیار پیشرفته در قسمت های بال و بدنه است و در این راستا به منظور ایجاد استحکام مکانیکی، دینامیکی و حرارتی در سازه از کامپوزیت های هیبریدی پلیمر-فلز و کامپوزیت های هیبریدی هوشمند استفاده شده است.وی افزود: بدنه سازه باید دارای انعطاف پذیری و استحکام بالایی باشد که برای این منظور از کامپوزیت فایبرهای «کولار» و «کربن» استفاده شده و هم چنین آلیاژ حافظه دار «نایت نول» در ساخت این فضاپیما به کار گرفته شده است که دارای خاصیت انقباض و انبساط بسته به شرایط است و بدین شکل درواقع تنش های وارده به سازه را دفع می کند. کامپوزیت های پلیمری موجود در برابر ضربه و اعمال انرژی ناگهانی مقاومتی ندارند اما به دلیل وزن بسیار کم آن ها ناگزیر به استفاده از آن ها هستیم، بنابراین برای افزایش مقاومت آن ها در برابر اعمال انرژی ناگهانی، ورقه های آلومینیوم ۲۰۲۴ را در داخل لایه های کامپوزیتی قرار دادیم تا علاوه بر افزایش مقاومت، حالت ارتعاشی بال ها نیز بهبود پیدا کند. مهندس آذری با اعلام استفاده از نوعی کامپوزیت لایه ای ضدرادار به عنوان پوشش به منظور ایجاد ویژگی رادارگریزی در سازه اظهار داشت: این مواد چگالی پایینی نسبت به آلیاژهای معمولی دارند و به عنوان نمونه چگالی فولاد ۸/۷، آلومینیوم ۷/۲ و تیتانیوم ۵/۴ گرم بر سانتی متر مکعب است اما چگالی کامپوزیت به کار گرفته شده در این سازه، ۲/۱ گرم بر سانتی متر مکعب است. وی با بیان این که در راستای این طرح، مکاتبات و مذاکرات سازنده ای با ریاست جمهوری و برخی معاونان ایشان انجام شده است، گفت: این طرح در حال حاضر دارای تاییدیه های علمی از دانشگاه صنعتی امیرکبیر،سازمان پژوهش های علمی صنعتی ایران و هم چنین دارای تاییدیه صنعتی از صنایع مربوطه است. آذری ادامه داد: تاکنون ۲۰ اختراع برای ساخت این سازه کامپوزیتی رادارگریز به ثبت رسیده وبیش از ۱۵ مقاله نیز در این زمینه ارائه شده است. هم چنین طرح مذکور در نمایشگاه بین المللی اختراعات سوریه سال ۲۰۰۹ ارائه شد و در این نمایشگاه چندین کشور آمادگی خود را برای حمایت از این پروژه به طور صریح اعلام کردند.میلاد حاجی خانی یکی از اعضای تیم تحقیقاتی ساخت سازه کامپوزیتی رادار گریز با قابلیت پرواز فضایی نیز در گفت وگو با خراسان اظهار داشت: این سازه را می توان در ۲ مدل سرنشین دار و بدون سرنشین طراحی کرد. در مدل سرنشین دار، خلبان کنترل سازه را به عهده می گیرد و در مدل بدون سرنشین، سیستم کنترلی برای سازه طراحی می شود که هدایت آن را به عهده داشته باشد. این فضاپیما در آزمایشگاه کانون هوانوردی با موفقیت آزمایش شده است. میلاد حاجی خانی در توضیح روش خنثی کردن سیستم های جاسوسی توسط این فضاپیما گفت: راداری روی فضاپیما نصب می شود و هنگامی که ماهواره ای در فاصله یک کیلومتری فضاپیما قرار می گیرد، روی رادار نشان داده می شود. حال اگر این ماهواره جاسوسی باشد و لازم باشد که ارتباط آن با دشمن قطع شود، فضاپیما سیگنال های قوی تر از سیگنال ماهواره ارسال و بدین شکل از ارسال سیگنال ماهواره به زمین جلوگیری می کند. هم چنین در صورتی که این فضاپیما برای انجام ماموریت تحقیقاتی به فضا پرتاب شود دوربین فیلم برداری روی آن نصب می شود. فضاپیما در زمان ماموریت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه ای خود در فضا فیلم برداری خواهد کرد و پس از اتمام زمان ماموریت به زمین بازخواهد گشت.
ناوشکنهای کلاس KDX-II یا کلاس Chungmugong Yi Sun-sin ناوشکنهایی
چندکاره و قدرتمند هستند که در ادامهی پروژهی KDX (اختصار عبارت: Korea
Destroyer Experimental) نیروی دریایی کرهی جنوبی ROKN و پس از اتمام
پروژهی KDX-I ساختهشدهاند. پروژهی KDX کره از سال 1980 آغاز گردیده و
شامل سه دسته شناور یعنی سه فروند KDX-I 3800 تنی، شش فروند KDX-II 5000
تنی و یک فروند KDX-III 9000 تنی میگردد؛ البته بنابر گزارشات منتشر شده
کره در صدد ساخت دو فروند KDX-III دیگر نیز میباشد. در KDX-II
بروزرسانیها و پیشرفتهای بارزی نسبت به ورژن قبلی دیدهمیشود. سطحمقطع
راداری کمتر، تسلیحات بیشتر و پیشرفتهتر و سامانههای مخابراتی قدرتمندتر
از جمله برتریهای KDX-II نسبت به KDX-I است. خصوصا در دفاع ضدهوایی
KDX-IIبسیار قدرتمندتر است. و اما KDX-III نیز برتریهایی نسبت به KDX-II
دارد که از جملهی آنها میتوان به تجهیز به سامانهی قدرتمند اجیس
آمریکایی اشاره کرد. شرکت کشتیسازی و صنایع دریایی Daewoo و شرکت صنایع
سنگین Hyundai طراح و سازنده این کلاس ناوشکن هستند که به طور متناوب در
پروژه فعالیت داشتهاند. نیروی دریایی کره تعداد شش فروند از این ناوشکن
را در اختیار دارد که اولین آنها یعنی Chungmugong Yi Sun-sin در 30
نوامبر 2003 و آخرین آنها یعنی Choi Young در 4 سپتامبر 2008 وارد
خدمتشدهاست. گفته میشود آمریکاییها نقس بسزایی در انتقال تکنولوژی
ساخت ناوشکنهای KDX به کرهی جنوبی داشتهاند؛ که نمونهی بارز آن
سامانهی AEGIS است.
جنگنده سوخو 34 که بر پایه جنگنده موفق سوخو27 طراحی شده است به منظور
انهدام اهداف سطحی (زمینی) از قبیل اهداف کوچک و متحرک وهمچنین انجام
عملیات در عمق خاک دشمن طراحی و ساخته شده است و در تمام ساعات شبانه روز
و در شرایط پروازی با دید VFR و بدون دید IFR قابلیت انجام ماموریت های
محوله را دارد.
یکی از ویژگی های بارز جنگنده مذکور، شکل پیکر بندی ان است که از نوع بال
بالا می باشد.کارشناسان معتقدند که که در طراحی و ساخت جنگنده بمب افکن
SU-34 حداکثر استفاده از طرح و شکل کلی ساختمان سازه بال و بدنه و حتی
تجهیزات اصلی SU-34، حداکثر استفاده از طرح و شکل کلی ساختمان سازه بال و
بدنه و حتی تجهیزات اصلی SU-27 انجام شده است. اگر بخواهیم تفاوت های عمده
دو جنگنده را نسبت به هم بیان کنیم می توان به موارد زیر اشاره کرد نمود:
نصب پیشبال بر روی دماغه جلویی جنگنده SU-34، تقسیم شدن فضای داخلی کابین
خدمه به دو بخش ( خلبانان این جنگنده بر خلاف SU-27 در کنار یکدیگر
استقرار می یابند)، افزایش ظرفیت مخازن سوخت داخلی، ایجاد تغییر در ارابه
های فرود جلو و اصلی هواپیما به منظور افزایش وزن برخاست ان، نصب سامانه
کنترل در دهانه های ورودی موتورها، اضافه شدن طول سازه بلند و لوله ای شکل
انتهایی هواپیما به منظور کنترل و کارایی بیشتر سامانه راداری در ناحیه
پشت هواپیما.
SU-34 مجهز به دو موتور توربوفن لیولکا AL-35F می باشد. بال این جنگنده از
نظر طراحی سازه از نوع سگدستی (CANTILEVER) می باشد یعنی به گونه ای طراحی
شده است که بدون نیاز به بند و بست و مهار کننده های خارجی، به بدنه اصلی
متصل شده است. این جنگنده مجهز به دو سکان عمودی و مجموعه پیشبال، سکان
افقی تمام متحرک و سامانه ارابه فرود سه چرخ می باشد. یکی از ویژگی های
اساسی SU-34 از نظر ایرئدینامیکی، شکل یک پارچه و بدنه این جنگنده است، به
گونه ای که بال و بدنه به صورت مشترک،نیروی برا ایجاد می نمایند، مجموعه
پیشبال نصب شده در جلوی بال ، باعث افزایش کیفیت نیروی برار حاصل از بال
می گردد و تاثیر فابل توجهی در بهبود و حفظ تعادل و کنترل هواپیما در
زوایای حمله زیاد خواهد داشت.
خلبان لشكري پرسابقهترين آزاده ايراني به شهادت رسيد
امير خلبان لشكري باسابقهترين آزاده ايراني كه مدت 18 سال در زندانهاي عراق بود، شب گذشته به ديار باقي شتافت.
به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، امير خلبان آزاده حسين لشكري سيدالاسراء نيروي هوايي ارتش به جمع همرزمان شهيدش پيوست.
اميرحسين لشكري متولد 1331 در يكي از شهرهاي استان قزوين به دنيا آمد و در
تير ماه 1356 با درجه ستوان دومي خلباني فارغالتحصيل شد و در يگانهاي
نيروي هوايي دزفول، مشهد و تبريز دوره شكاري را تكميل كرد.
با آغاز جنگ تحميلي به خيل مدافعان كشور پيوست و پس از انجام 12
ماموريت، هواپيماي وي مورد اصابت موشك دشمن قرار گرفت و در خاك دشمن به
اسارت نيروهاي بعثي عراق درآمد.
در سه ماهه اول دوران اسارت در سلول انفرادي بود و پس از آن در مدت 8
سال در كنار 60 نفر از ديگر همرزمان در يك سالن عمومي و دور از چشم صليب
سرخ جهاني نگهداري ميشد اما پس از پذيرش قطعنامه وي را از ساير دوستان
جدا كردند كه دوران اسارت انفرادي وي 10 سال طول كشيد.
امير لشكري سرانجام پس از 16 سال اسارت به نيروهاي صليب سرخ معرفي شد و دو سال بعد در 17 فروردين 1377 به خاك مقدس وطن بازگشت.
يادش گرامي باد
+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم مرداد 1388ساعت 12:30 توسط M.H
|
سخنگوی سازمان هواپیمایی كشوری اعلام کرد : در ساعت 11
و 33 دقیقه صبح روز امروز یك فروند هواپیمای مسافربری در مسیر تهران -
ایروان متعلق به شركت هواپیمایی كاسپین به شماره پرواز 7908 دچار سانحه شد
.
رضا جعفرزاده گفت :
این هواپیما 16 دقیقه پس از برخاستن از فرودگاه بین المللی حضرت امام
خمینی در منطقه روستای جنت آباد استان قزوین دچار سانحه شد.
وی افزود : گروه بررسی سانحه سازمان هواپیمایی كشوری به محض اطلاع از این حادثه برای بررسی به منطقه اعزام شدند .
سخنگوی سازمان هواپیمایی كشوری ارایه اطلاعات بیشتر از این موضوع را موكول
به تایید كارشناسی تیم بررسی سانحه سازمان هواپیمایی كشور كرد.
گزارش ها از کشته شدن همه سرنشینان این هواپیما حکایت دارد.
!!!!!جنگجو!!!!! نيز به نوبه ي خود درگذشت جانباختگان اين حادثه ي تلخ را به خانواده هاي اين عزيزان و ملت بزرگ ايران تسليت عرض مي كند
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 12:39 توسط M.H
|
عملیات
اچ 3 یکی از بزرگترین عملیاتهای هوایی دنیاست که به نام فانتومها ثبت شده
است. فانتومهای ایرانی طی یک عملیات پیچیده و تحسین برانگیز در 4 آوریل
1981 (فروردین 1360) پایگاه هوایی الولید در مجموعه اچ 3 واقع در غرب
عراق، در نزدیکی مرز این کشور با اردن را بکلی نابود کردند. در مجموع بیش
از 48 هواپیمای عراقی که بیشتر آنها بمب افکنهای روسی (میگ 23، سوخو 20،
تییو 16، تییو 22) بودند در این عملیات از بین رفتند. حمله به اچ 3 از
لحاظ فنی یکی از پیچیده ترین عملیاتهای هوایی جهان بشمار می رود و از نظر
دستاوردهای نظامی نیز با توجه به نابودی کامل 48 هواپیمای دشمن در رده
بزرگترین و موفقترین عملیاتهای نظامی جهان قرار می گیرد. این عملیات در
1981 یعنی زمانی که نیروی هوایی ایران از برتری بی چون و چرایی بر نیروی
هوایی عراق برخوردار بود به انجام رسید.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم تیر 1388ساعت 14:0 توسط M.H
|
در این وبلاگ سعی شده مطالبی درمورد اسرار نظامی و اطلاعاتی در مورد جنگ افزار های مختلف گردآوری شود البته لازم به ذکر است این وبلاگ کاملا مطیع قوانین جمهوری اسلامی ایران است. M.H
